စည်းမျဉ်းနှင့် အမှတ်ပေးစနစ်

ရိုးရာ စည်းမျဉ်းများ: နော့ခ်အောက်မှသာ အနိုင်ရ

ရိုးရာ လက်ဝှေ့ကို yoe yar စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ထိုးသတ်သည် — “မြန်မာ့ရိုးရာ လက်ဝှေ့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော Myanma yoe yar Letway မှ လာသည်။ အမှတ်ပေးစနစ် မရှိခြင်းနှင့် နော့ခ်အောက်မှသာ အနိုင်ရမည် ဟူသော အငြင်းပွားဖွယ် စည်းမျဉ်းတို့ကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။ ဒိုင် မရှိပါ။ ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် နော့ခ်အောက် သို့မဟုတ် ပွဲရပ်တန့်မှု မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးသမား နှစ်ဦးစလုံး ရပ်နေဆဲဖြစ်လျှင် တစ်ဦးက လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း ပွဲကို သရေ ကြေငြာသည်။

ရိုးရာ ပွဲများကို မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ ယနေ့တိုင် ကျင်းပနေဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သင်္ကြန်ကဲ့သို့ ပွဲတော်များနှင့် အခမ်းအနားများတွင် ကျင်းပသည်။ ရင်းမြစ်များအရ ရိုးရာ စည်းမျဉ်းများကို မြန်မာနိုင်ငံရှိ လက်ဝှေ့ ပွဲစီစဉ်မှု အများစု၊ နှစ်စဉ်ကျင်းပသော Myanmar Lethwei World Championship၊ Air KBZ Aung Lan ချန်ပီယံရှစ်၊ International Lethwei Federation Japan၊ စိန်ခေါ်ပွဲများ၊ Flagship Tournaments နှင့် ပွဲတော်များတွင် အသုံးပြုသည်။

ရိုးရာ စည်းမျဉ်းအောက်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး အနိုင်ရနိုင်သော နည်းလမ်း အနည်းငယ် ရှိသည် —

• နော့ခ်အောက် (KO) — တိုက်ခိုက်ရေးသမားသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျခြင်း၊ သတိလစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စက္ကန့် 20 ကြာအောင် ပြန်မထနိုင်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် (ရေတွက်ချက် 10 ကြိမ်၊ 2 စက္ကန့်လျှင် တစ်ကြိမ်)။
• ရေတွက်ကန့်သတ်ချက် — အချီတစ်ချီတွင် ရေတွက်ချက် 3 ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် 4 ကြိမ် ရှိပါက ပွဲကို ရပ်တန့်ပြီး နော့ခ်အောက် (ရေတွက်ကန့်သတ်ချက်) အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။
• နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ နော့ခ်အောက် (TKO) — တိုက်ခိုက်ရေးသမား လက်လျှော့ခြင်း၊ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် ပွဲဆက်ပါက ထိခိုက်နစ်နာနိုင်သည့် အနေအထား ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကွင်းဘေး ဆေးပညာရှင်ကို တိုင်ပင်ပြီး ဆေးပညာရှင်က ဆုံးဖြတ်သည်။

အထူး အချိန်ပိုင်း (time-out)။ နော့ခ်အောက် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာ ဖြစ်ပွားပါက တိုက်ခိုက်ရေးသမားသည် ပြန်လည်သက်သာစေရန် အထူး မိနစ် 2 အချိန်ပိုင်း ယူနိုင်သည်။ အချိန်ပိုင်း ပြီးသောအခါ ပွဲကို ဆက်လက် ထိုးသတ်မည်လော ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကို တိုက်ခိုက်ရေးသမားက ရရှိသည်။ တစ်ဦးလျှင် ပွဲတစ်ပွဲတွင် တစ်ကြိမ်သာ ယူနိုင်ပြီး ပဉ္စမအချီတွင် အသုံးမပြုနိုင်ပါ။ အသုံးပြုခြင်းကို ရေတွက်ချက် တစ်ကြိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ရိုးရာ စည်းမျဉ်းတွင် ထောင့်တစ်ခုစီသည် ပွဲတစ်ပွဲလျှင် နော့ခ်အောက်ဖြစ်သူကို ပြန်နိုးစေရန် မိနစ် 2 အချိန်ပိုင်း တစ်ကြိမ် ရသည်။ ၎င်းသည် လက်ဗလာ ထိုးသတ်မှု သဘောသဘာဝနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ လက်ဝှေ့ကို သွေးထွက်များပြီး အကြမ်းတမ်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် နာမည်ကြီးစေခဲ့သည်။

ရင်းမြစ်များ ဖော်ပြသည့် ရှေးခေတ် ပွဲများသည် အထက်ပါ ရိုးရာ စည်းမျဉ်းနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ ၎င်းတို့ကို ကွင်းဘောင်အစား သဲကွင်းများတွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဖြစ်စေ သာမန်ပြည်သူဖြစ်စေ အမျိုးသားမည်သူမဆို ပါဝင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပြိုင်ပွဲသမားများသည် ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်း မသုံးဘဲ လက်ကို hemp သို့မဟုတ် gauze ဖြင့်သာ ပတ်ခဲ့သည်။ ထိုခေတ်တွင် သရေ မရှိခဲ့ — ပါဝင်သူတစ်ဦး နော့ခ်အောက်ခံရသည်အထိ သို့မဟုတ် ဆက်မထိုးနိုင်တော့သည်အထိ ပွဲဆက်ခဲ့ပြီး ချန်ပီယံများသည် ကွင်းထဲဝင်၍ ပွင့်လင်းစိန်ခေါ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းများ: 1996 MTLF စည်းမျဉ်း

1996 ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ ကျန်းမာရေးနှင့် အားကစားဝန်ကြီးဌာန၏ ဌာနခွဲဖြစ်သော မြန်မာ့ရိုးရာ လက်ဝှေ့ အဖွဲ့ချုပ် (MTLF) သည် ရန်ကုန်မြို့တွင် ကျင်းပသည့် ပထမဆုံး ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံရှစ် ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ရိုးရာ စည်းမျဉ်းနှင့် နှိုင်းစာလျှင် အချက် နှစ်ချက် ပြောင်းလဲခဲ့သည် — မိနစ် 2 အထူး အချိန်ပိုင်းကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး နော့ခ်အောက် မရှိပါက အနိုင်ရသူကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကွင်းဘေးတွင် ဒိုင်များ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် သရေ ဖြစ်လာမှုကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပြိုင်ပွဲတွင် နောက်အဆင့်သို့ တက်မည့်သူကို ရွေးချယ်ရာ၌ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ပွဲများကို အားကစားဝန်ကြီးဌာန၊ MTLF နှင့် KSM group တို့က စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒိုင်များ။ ပွဲသည် အချီအားလုံး ပြီးဆုံးသည်အထိ ရောက်ပါက ဒိုင်များက ဆုံးဖြတ်ချက် ပေးသည်။ Lethwei ယေဘုယျ ရင်းမြစ်အရ ဒိုင် 3 ဦးသည် ပွဲကို ရန်လိုတိုက်ခိုက်မှု၊ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု၊ ထွက်သော သွေးပမာဏနှင့် အချီတစ်ချီလျှင် သိသာထင်ရှားသော ထိုးချက် အရေအတွက်တို့ဖြင့် အမှတ်ပေးသည်။ WLC ရင်းမြစ်ကမူ WLC ဒိုင်များသည် အချီတစ်ချီလျှင် ထိုးချက် အရေအတွက်ဖြင့် အမှတ်ပေးသည်ဟု ဆိုပြီး ရင်းမြစ်များသည် ဖော်ပြချက် နှစ်ခုကို မကိုက်ညီအောင် ဖြေရှင်းမပေးပါ။ ဤစည်းမျဉ်းအောက်တွင်လည်း နော့ခ်အောက်ကို အလွန်လိုလားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ရေတွက်ကန့်သတ်ချက်။ တိုက်ခိုက်ရေးသမားသည် အချီတစ်ချီတွင် လဲကျမှု အများဆုံး 3 ကြိမ်၊ ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် 4 ကြိမ်အထိသာ ခံနိုင်ပြီး ထိုထက်ကျော်ပါက ပွဲကို နော့ခ်အောက်အဖြစ် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရင်းမြစ်များအရ ရိုးရာ စည်းမျဉ်းသည် ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကို အချီတစ်ချီလျှင် ရေတွက်ချက် 3 ကြိမ်၊ ပွဲတစ်ခုလုံး 4 ကြိမ်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ရေတွက်ချက်နှင့် လဲကျမှုတို့ တူညီခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ရင်းမြစ်များက မဖော်ပြပါ။

ကမ္ဘာ့လက်ဝှေ့ ချန်ပီယံရှစ် (WLC) သည် ဤစည်းမျဉ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာ လုံခြုံရေး စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရန်နှင့် အနိုင်ရသူ ရှင်းလင်းစွာ ရှိစေရန် ၎င်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး 1996 ခုနှစ်တွင် MTLF ချမှတ်သော ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ရင်းမြစ်များက မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ WLC ၏ နောက်ဆုံးပွဲကို 2020 ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ 25 ရက်တွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး ထိုနောက်ပိုင်း ပွဲ မကျင်းပတော့ပါ။

ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းအောက်တွင် နော့ခ်အောက်ကို အလွန်လိုလားကြဆဲ ဖြစ်သည် — ဒိုင်များသည် အချီအားလုံးအထိ ရောက်သော ပွဲကိုသာ ဆုံးဖြတ်သည်။

ရိုးရာ နှင့် ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းများ: ဘေးချင်းယှဉ်

စည်းမျဉ်း နှစ်ခုကြား ရင်းမြစ်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကွာခြားချက်များမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းဆိုသည်မှာ 1996 ခုနှစ်တွင် MTLF ဖန်တီးပြီး WLC အသုံးပြုခဲ့သည့် စည်းမျဉ်း ဖြစ်သည်။

ရင်းမြစ်များသည် အောက်ပါ စည်းမျဉ်းများကို စည်းမျဉ်းတစ်ခုချင်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ အားကစားတစ်ခုလုံးအတွက် ပေးထားပြီး WLC ၏ စည်းမျဉ်း အပိုင်းတွင်လည်း အချီဖွဲ့စည်းပုံကို ထပ်မံဖော်ပြသည် —

• အချီများ — ပွဲတစ်ပွဲကို 3၊ 4 သို့မဟုတ် 5 ချီ၊ အချီတစ်ချီလျှင် မိနစ် 3၊ အချီကြား အနားယူချိန် မိနစ် 2 ဖြင့် စီစဉ်နိုင်သည်။ ချန်ပီယံရှစ် ပွဲများမှာ မိနစ် 3 စီ 5 ချီ ဖြစ်သည်။
• လက်ဗလာ — လက်အိတ် တားမြစ်ထားပြီး လက်ကို tape နှင့် gauze သာ ပတ်ရသည် (အောက်ပါ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကဏ္ဍကို ကြည့်ပါ)။
• နည်းပညာများ — ခေါင်းတိုက်၊ လက်သီးထိုး၊ တံတောင်ဆစ်၊ ဒူး၊ ကန်ချက်၊ ချုပ်ကိုင်မှု၊ ခြေခွာမှုနှင့် ပစ်ချမှု အားလုံး တရားဝင်သည်။

တရားဝင်သည့်အရာများ: ခွင့်ပြုထားသော နည်းပညာများ

လက်ဝှေ့ကို ကိုးအင်္ဂါ အနုပညာဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ အခြား တိုက်ခိုက်ရေး အားကစား အများစုက တားမြစ်ထားသော ခေါင်းတိုက်သည် လက်ဝှေ့သမား၏ အရေးပါသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စည်းမျဉ်းများသည် ခြေ၊ လက်၊ ဒူး၊ တံတောင်ဆစ်နှင့် ခေါင်း အသုံးပြုခွင့် ပေးသည် — ခေါင်းတိုက်၊ လက်သီးထိုး အားလုံး၊ တံတောင်ဆစ်ထိုး အားလုံး၊ ဒူးထိုး အားလုံး၊ ကန်ချက် အားလုံး၊ ချုပ်ကိုင်မှု အပြည့်အဝ၊ ခြေခွာမှု၊ ပစ်ချမှုနှင့် လဲချမှုများ။

လက်သီးထိုးများ။ လက်သီးထိုး အားလုံး တရားဝင်သည်။ ရင်းမြစ်များ ဖော်ပြသည်မှာ ထောက်လက်သီး (jab)၊ ဖြောင့်လက်သီး (cross)၊ ပင့်လက်သီး (uppercut)၊ ဝိုက်လက်သီး (hook)၊ စိုက်လက်သီး (overhand)၊ တွက်လက်သီး (backfist)၊ လက်ပြန်ရိုက် (spinning backfist)၊ hammer fist နှင့် superman punch တို့ ဖြစ်သည်။ Muay Thai နှင့် မတူဘဲ လက်ဝှေ့တွင် သွေးကို ပိုလွယ်ကူစွာ ထွက်စေနိုင်သောကြောင့် ကန်ချက်ထက် လက်သီးထိုးကို ပိုနှစ်သက်လေ့ရှိသည်။

ကန်ချက်များ။ ကန်ချက် အားလုံး တရားဝင်သည်။ ရင်းမြစ်များ ဖော်ပြသည်မှာ ခြေဝိုက်ကန် (roundhouse)၊ နောက်ပေါက်ကန် (spinning back kick)၊ အပြင်ခတ်နှင့် အတွင်းခတ် (low kick)၊ ချိတ်ကန်၊ ခြေစောင်းကန် (side kick)၊ ခုတ်ကန် (axe kick)၊ ခုန်ဝိုက်ခတ်နှင့် ပေါင်နင်းကန် တို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ခြေထောက်ဖြင့် တွန်းထုတ်ခြင်း (foot-thrust) — နင်းခြေ (push kick)၊ ခြေဦးထိုးကန်နှင့် ခုန်ဆောင့်ကန် — ကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီး ၎င်းတို့ကို အကွာအဝေး ထိန်းရန် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်ရန် အသုံးပြုသည်။

တံတောင်ဆစ်ထိုးများ။ တံတောင်ဆစ်ထိုး အားလုံး တရားဝင်သည်။ ရင်းမြစ်များ ဖော်ပြသည်မှာ အလျားလိုက်၊ အထက်သို့ ထောင့်ဖြတ်၊ အောက်သို့ ထောင့်ဖြတ်၊ ပင့်၊ အောက်သို့ ထောင်း၊ နောက်သို့ လှည့်ပတ်နှင့် ပျံသန်း တံတောင်ဆစ်ထိုးများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို နောက်ဆုံးထိုးချက်အဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ ရန်ဘက်၏ မျက်ခုံးကို ဖြတ်၍ သွေးထွက်စေရန်သော်လည်းကောင်း၊ ဒူးထိုးများ၊ ကိုယ်ထည်ကို ကန်ချက်များ သို့မဟုတ် လက်သီးများကို တားဆီး ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ကောင်းစွာ ထိမှန်ပါက တံတောင်ဆစ်ထိုးသည် ဒဏ်ရာများအပါအဝင် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေနိုင်ပြီး နော့ခ်အောက်ပင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ဒူးထိုးများ။ ဒူးထိုး အားလုံး တရားဝင်သည်။ ရင်းမြစ်များ ဖော်ပြသည်မှာ တည့်တည့်ထိုးဒူး၊ လှံစိုက်ဒူး (spear knee)၊ ဘေးဝိုက်ဒူး၊ အထက်သို့ ပင့်ဒူး၊ အောက်သို့ ခုတ်ဒူး၊ ရိုက်ဒူး (knee slap)၊ စုံဒူးပျံ (“ဆင်စွယ်ဒူးပျံ”)၊ ခုန်ဒူးနှင့် ပေါင်နင်းဒူး တို့ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတိုက်များ။ ရင်းမြစ်များတွင် ခေါင်းတိုက် ခုနစ်မျိုး ဖော်ပြထားသည် — ရှေ့သို့ ထိုးတိုက်၊ အထက်သို့ ပင့်တိုက်၊ ဘေးမှ ရိုက်တိုက်၊ ချုပ်ကိုင်ထားစဉ် တိုက်၊ ခုန်၍ တိုက်၊ ပြေးဝင် ဆောင့်တိုက်နှင့် အောက်သို့ စိုက်တိုက် ခေါင်းတိုက်များ။

ချုပ်ကိုင်မှု၊ ခြေခွာမှုနှင့် ပစ်ချမှု။ ချုပ်ကိုင်မှု အပြည့်အဝ၊ ခြေခွာမှု၊ ပစ်ချမှုနှင့် လဲချမှုများ တရားဝင်သည်။ မြန်မာ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် raking knuckle strike များကိုလည်း အသုံးပြုကြသည်။

ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ဒိုင်လူကြီး

မြန်မာ့ လက်ဗလာ လက်ဝှေ့ စည်းမျဉ်းများက လက်အိတ် ဝတ်ဆင်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ပြိုင်ပွဲသမားများသည် လက်နှင့် ခြေတွင် tape၊ gauze နှင့် လျှပ်စစ်တိတ်သာ ပတ်ရမည်၊ ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အင်္ကျီနှင့် ဖိနပ် မဝတ်ရပါ၊ ပေါင်ခြံကာကွယ်ပစ္စည်းနှင့် သွားကာ (gum shield) ဝတ်ဆင်ရမည်။ ပတ်တီးကို ပွဲဝန်ထမ်း တာဝန်ရှိသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပတ်ရပြီး ၎င်းတို့က ပတ်တီးများကို အတည်ပြုသည်။

ပွဲကို ဒိုင်လူကြီး တစ်ဦးတည်းက ကြီးကြပ်သည်။ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးက တစ်ဦးကို သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်ဟု ယူဆပါက ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်သည်၊ ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပါက ပွဲကို ရပ်၍ ဆေးပညာရှင်ထံ ညွှန်းပို့နိုင်သည်၊ ပွဲသည် တရားမျှတစွာနှင့် စည်းမျဉ်းနှင့်အညီ ဆက်လက်ဖြစ်စေရန် ပြိုင်ပွဲသမားများကို သတိပေးနိုင်သည်။ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ နော့ခ်အောက်ကို စဉ်းစားရာတွင် ကွင်းဘေး ဆေးပညာရှင်ကို တိုင်ပင်ပြီး ဆေးပညာရှင်က ဆုံးဖြတ်သည်။ ဤအကြောင်းကို ဒိုင်လူကြီးနှင့် တာဝန်ရှိသူများ အခန်းတွင် ပိုမိုအသေးစိတ် ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

ရင်းမြစ်များသည် ခွင့်ပြုထားသော နည်းပညာများ၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ဒိုင်လူကြီး၏ အာဏာများကို ဖော်ပြထားသော်လည်း တားမြစ်ထားသော ထိုးချက်များ၏ စာရင်း သို့မဟုတ် အဆင့်လိုက် ပြစ်ဒဏ်စနစ်ကို မဖော်ပြထားသဖြင့် ဤစာမျက်နှာတွင် ၎င်းတို့ကို မဖော်ပြပါ။

ရွှေခါးပတ်

ရိုးရာ လက်ဝှေ့ ရွှေခါးပတ် ကို လက်ဝှေ့သမားများအတွက် အမြင့်ဆုံးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ အရှိဆုံး ဆုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ၎င်းကို နှစ်စဉ်ကျင်းပသော ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံရှစ်နှင့် မရောထွေးရန် လိုသည် — ထိုပြိုင်ပွဲတွင် လူငယ် ထွက်ပေါ်လာသူများ အများစု ပါဝင်ပြီး ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်း၏ အမှတ်ပေးစနစ်ကို အသုံးပြုသည်။

ကိုယ်အလေးချိန် အမျိုးအစားတစ်ခုစီအတွက် ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံ တစ်ဦးသာ ရှိသည်။ Openweight ချန်ပီယံကို မြန်မာနိုင်ငံ၏ အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး openweight ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံသည် လက်ဝှေ့လောကတွင် pound-for-pound ချန်ပီယံနှင့် တူညီသည်။

Saw Nga Man သည် openweight ရွှေခါးပတ်ကို Tun Tun Min သို့ 2014 ခုနှစ် စက်တင်ဘာ 21 ရက်တွင် ရှုံးခဲ့သည်။ Tun Tun Min သည် အသက် 21 နှစ်တွင် ခါးပတ်ကို ရခဲ့ပြီး အသက်အငယ်ဆုံး ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ 2016 ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာ 11 ရက်တွင် ကနေဒါ တိုက်ခိုက်ရေးသမား Dave Leduc သည် Tun Tun Min က တတိယအချီတွင် ဒူးဒဏ်ရာကြောင့် လက်လျှော့ခဲ့ရာ ခါးပတ်ကို ရယူခဲ့ပြီး မြန်မာမဟုတ်သော ပထမဆုံး ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံ ဖြစ်လာသည်။ Leduc သည် ခါးပတ်ကာကွယ်မှု အောင်မြင်ခြင်း 9 ကြိမ် ရှိသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး 2023 ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ 29 ရက်တွင် ခါးပတ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ Too Too သည် 75 kg ရွှေခါးပတ်ကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ 2023 ခုနှစ် ဧပြီလ စစ်ဘက်ထိန်းသိမ်းမှုအတွင်း ကွယ်လွန်ခြင်းကို မြန်မာ သတင်းဌာနများက သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း တရားဝင် အတည်ပြုခြင်း မရှိသေးပါ။

ကိုယ်အလေးချိန် အတန်းများ

ကမ္ဘာ့လက်ဝှေ့ ချန်ပီယံရှစ် (WLC) သည် 2020 ခုနှစ် စက်တင်ဘာ 25 ရက်နောက်ပိုင်း ပွဲမကျင်းပတော့ဘဲ ကိုယ်အလေးချိန် အတန်း 12 ခု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အောက်ပါဇယားတွင် WLC သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း အတန်းတစ်ခုစီ၏ အပေါ်ဆုံးကန့်သတ်ချက်ကို ကီလိုဂရမ်နှင့် ပေါင်ဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး WLC အတန်း မဟုတ်သော၊ အလေးချိန်ကန့်သတ်ချက် မရှိသည့် openweight အမျိုးအစားကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ယေဘုယျ လက်ဝှေ့ ရင်းမြစ်က အနည်းငယ် ကွဲပြားသော စာရင်းကို ဖော်ပြထားသည် — ဥပမာ Cruiserweight ကို 83 kg ဟု သတ်မှတ်ပြီး Heavyweight မပါဝင်ပါ — ထို့ကြောင့် ဤကိန်းဂဏန်းများသည် WLC ၏ ကိန်းဂဏန်းများသာ ဖြစ်ပြီး အားလုံးအတွက် စံနှုန်း မဟုတ်ပါ။