သဲကွင်း

ရှေးခေတ်တွင် လက်ဝှေ့ပွဲများကို ကွင်းထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ သဲကွင်းများတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ ဤအခန်းသည် ထိုအစဉ်အလာအကြောင်း ထုတ်ဝေထားသော ကိုးကားနိုင်သည့် ရင်းမြစ်များ ဆိုသည့်အရာများကိုသာ ဖော်ပြသည် — ပွဲတော်နှင့် ရွာပွဲများ ဆက်လက်ရှိနေသည့်နေရာ၊ ၎င်းတို့သုံးသော ရိုးရာစည်းကမ်း၊ ပွဲစတင်ချိန်တွင် တီးမှုတ်သော ဆိုင်းနှင့် အက၊ ထို့ပြင် Kyar Ba Nyein က မွန်၊ ကရင် ပြည်နယ်များတွင် တိုက်ခိုက်သူများ ရွေးချယ်ခဲ့ပုံ။

ကွင်းမတိုင်မီ သဲကွင်း

ကာလကို မဖော်ပြထားသော ကိုးကားချက်များအရ ရှေးခေတ်တွင် လက်ဝှေ့ပွဲများကို ဖျော်ဖြေရေးအတွက် ကျင်းပခဲ့ပြီး လူ့အလွှာအားလုံးက ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သည်။ မည်သည့်အမျိုးသားမဆို — မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဖြစ်စေ၊ သာမန်ပြည်သူဖြစ်စေ — ပါဝင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုခေတ်က ပွဲများကို ကွင်းအစား သဲကွင်းများတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်သူများသည် ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်း မပါဘဲ လက်များကို ပတ်တီးဖြင့်သာ ပတ်ထားကြပြီး တစ်ဦးဦး နော့ခ်အောက် ဖြစ်သည်အထိ သို့မဟုတ် ဆက်မတိုက်နိုင်တော့သည်အထိ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

၁၈၉၃ ခုနှစ်က မှတ်တမ်းတစ်ခုတွင် ဤသို့ ဖော်ပြထားသည် — “ဗမာ့လက်ဝှေ့ပွဲတစ်ခုတွင် ချန်ပီယံတစ်ဦးသည် ကွင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ ကခုန်ပြီး ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများကို ရိုက်ကာ လက်ချောင်းများကို ချိုးပြီး လာရောက်သူအားလုံးကို စိန်ခေါ်သည်။”

ပုဂံရှိ ဘုရားများနှင့် ဗိမာန်များပေါ်ရှိ ပန်းပုအချို့တွင် လူနှစ်ဦး ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံများ ပါရှိပုံရပြီး ဤအားကစားသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနိုင်သည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။

ဆက်လက်ရှိနေသည့်နေရာ

ခေတ်သစ်တွင် ဤအားကစားကို အောက်မြန်မာပြည်ရှိ မွန်ပြည်နယ်နှင့် ကရင်ပြည်နယ်တို့တွင် နှစ်သစ်ကူး အခမ်းအနားများကဲ့သို့ ပွဲများ၌ ဆက်လက် ကျင်းပနေသည်။ ရိုးရာ လက်ဝှေ့ပွဲများကို မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင်လည်း ယနေ့တိုင် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သင်္ကြန် (မြန်မာ နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်) ကဲ့သို့ အားလပ်ရက်များနှင့် ပွဲတော်များတွင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ သင်္ကြန်သည် များသောအားဖြင့် ဧပြီလ အလယ်ပိုင်းတွင် ကျရောက်သည်။

လက်ဝှေ့သည် ကရင်ပြည်နယ်ရှိ ကရင်လူမျိုးနှင့် အဓိကနှင့် သမိုင်းကြောင်းအရ ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဖော်ပြကြသည်။ Lone Chaw သည် ကရင်အနွယ်ဝင် ဖြစ်သည်။

Tun Tun Min သည် မွန်ပြည်နယ် ကျိုက်မရောတွင် မွေးဖွားပြီး မွန်အနွယ်ဝင် ဖြစ်သည်။ မွန်ပြည်နယ်ရှိ ထင်ရှားသော လက်ဝှေ့သမားဟောင်းများ ဖြစ်သည့် သူ၏ ဖခင်နှင့် အဖိုးတို့မှတစ်ဆင့် ရိုးရာ လက်ဝှေ့ကို စတင်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ အသက် ကိုးနှစ်တွင် ဒေသခံ မူလတန်းကျောင်း၌ အနိုင်ရခဲ့သော ပထမဆုံးပွဲမှ စတင်သည့် သူ၏ အစောပိုင်း အပျော်တမ်း လက်ဝှေ့ပွဲများကို ကွင်းမသုံးသေးဘဲ သဲပေါ်တွင် တိုက်ခဲ့ကြပြီး ဘုရားများနှင့် အခြား ဘာသာရေး ပွဲတော်များတွင် ဆုကြေးငွေအတွက် လက်ဝှေ့ပွဲများ ထိုးခြင်းဖြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အသက်မွေးမှုကို စတင်ခဲ့သည်။

ပွဲတော်များရှိ ရိုးရာစည်းကမ်း

ပွဲတော်နှင့် အခမ်းအနားများသည် လက်ဝှေ့၏ ရိုးရာစည်းကမ်း သုံးသည့် နေရာများထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ရိုးရာ လက်ဝှေ့တွင် အမှတ်ပေးစနစ် မရှိဘဲ နော့ခ်အောက်ဖြင့်သာ နိုင်နိုင်သည့် အငြင်းပွားဖွယ် စည်းမျဉ်း ရှိသည်။ နော့ခ်အောက် သို့မဟုတ် ရပ်စဲမှု မဖြစ်ဘဲ နှစ်ဦးစလုံး ရပ်နေလျှင် တစ်ဦးက လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း ပွဲကို သရေ ကြေညာသည်။

နည်းပညာဆိုင်ရာ နော့ခ်အောက်ဆိုသည်မှာ တိုက်ခိုက်သူ လက်လျော့ခြင်း၊ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်တိုက်လျှင် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကွင်းဆရာဝန်ကို တိုင်ပင်ကာ ဆုံးဖြတ်သည်။ ရိုးရာစည်းကမ်းအရ နော့ခ်အောက် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသော တိုက်ခိုက်သူသည် ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အထူး ၂ မိနစ် အနားယူချိန် ယူနိုင်ပြီး ထို့နောက် ဆက်တိုက်မည်၊ မတိုက်မည် ရွေးချယ်နိုင်သည်။ တစ်ဦးစီ ပွဲတစ်ပွဲတွင် တစ်ကြိမ်သာ ယူနိုင်သည်။

၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် MTLF သည် ပထမဆုံး ရွှေခါးပတ် ချန်ပီယံ ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြိုင်ပွဲ စည်းကမ်း သီးခြားတစ်ခု ပြုစုခဲ့သည်။ ၎င်းက ၂ မိနစ် ဒဏ်ရာ အနားယူချိန်ကို ဖယ်ရှားပြီး ကွင်းဘေးတွင် ဒိုင်များ ထည့်သွင်းခဲ့သဖြင့် အဆုံးအထိ ရောက်သော ပွဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ထုတ်ပြန်ပြီး သရေ မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။

ဆိုင်းဝိုင်းနှင့် ပွဲမတိုင်မီ အက

ဆိုင်းဝိုင်းသည် မြန်မာ့ရိုးရာ တီးဝိုင်းဖြစ်ပြီး အခမ်းအနား၊ ဖျော်ဖြေပွဲနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာ အမျိုးမျိုးတွင် တီးမှုတ်လေ့ရှိသည်။ ၎င်း၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သော ဗလာဆိုင်းကို လက်ဝှေ့ပြိုင်ပွဲများ အပါအဝင် ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် တီးမှုတ်သည်။

ခေတ်မီအောင် ပြုပြင်ခြင်း မတိုင်မီက၊ အထူးသဖြင့် ကိုလိုနီခေတ်တွင် တိုက်ပွဲမတိုင်မီ အကကို ဟန်ရေး ဟု ပိုမို ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ရိုးရာ ဆိုင်းဝိုင်း၏ အသံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီစွာ ကပြသော ထိုအကသည် ပိုမို အလှဆင်ထားပြီး ကျွမ်းကျင်မှု ပြသမှု ပါဝင်ကာ တခါတရံ ကြွားဝါသော ကဗျာများကိုလည်း ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသည်။ လက်ဝှေ့ရေ ကို တိုက်ပွဲအက ဟု ဖော်ပြနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသရန် တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ကပြသကဲ့သို့ တိုက်ပွဲပြီးနောက် အနိုင်ရအက အဖြစ်လည်း ကပြသည်။

လက်ခမောင်း သည် လက်ဝှေ့ရေနှင့်အတူ ပြုလုပ်သော သီးခြား အမူအရာ ဖြစ်သည် — ဘယ်လက်ကို ကွေးလိုက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော တြိဂံပုံ အပေါက် (ဘယ်တံတောင်ဆစ်) ထဲသို့ ညာလက်ဝါးကို ခွက်ပုံထားကာ သုံးကြိမ် ရိုက်ပြီး ဘယ်လက်ကို ညာဘက် ချိုင်းအောက်တွင် ထားသည်။ ၎င်းကို လက်ဝှေ့ရေ စတင်ချိန်တွင် ပြုလုပ်ပြီး တိုက်ပွဲအတွင်း၌လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Kyar Ba Nyein နှင့် မွန်၊ ကရင် ပြည်နယ်များ

၁၉၅၂ ခုနှစ် နွေရာသီ အိုလံပစ်တွင် ဘောက်ဆင်ပြိုင်ပွဲ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော Kyar Ba Nyein သည် မြန်မာ့ရိုးရာ လက်ဝှေ့အတွက် ၁၉၅၃ ခုနှစ်မှစ၍ အသုံးပြုလာသော ခေတ်သစ် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံအနှံ့၊ အထူးသဖြင့် ထိုင်းနိုင်ငံအနီးရှိ မွန်နှင့် ကရင် ပြည်နယ်များသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာများတွင် ရွာသားများစွာ လက်ဝှေ့ကို တက်ကြွစွာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။ တိုက်ခိုက်သူအချို့နှင့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် အချို့ကို မန္တလေးနှင့် ရန်ကုန်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ယှဉ်ပြိုင်စေခဲ့ပြီး နည်းစနစ်သစ်များဖြင့် လေ့ကျင့်ပေးကာ သူ စီစဉ်ကျင်းပသော မြန်မာ့ရိုးရာ လက်ဝှေ့ပွဲများတွင် ထိုးရန် အားပေးခဲ့သည်။

ဤအခန်းက မဖော်ပြသည့်အရာများ

ဤအခန်းတွင် ပွဲလက်မှတ်ဈေး၊ နိုင်သူ ဆုကြေး၊ ဆုကြေးမှ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ လှူသည့် အချိုး၊ ဒေသအလိုက် ပုံစံခွဲခြားချက်၊ သင်္ကြန်မှ တစ်ပါး ပွဲတော်ပြက္ခဒိန်၊ ရွာပွဲမှ World Lethwei Championship သို့ သွားသည့် လမ်းကြောင်းတို့ကို မဖော်ပြပါ။ Kyar Ba Nyein ၏ စည်းကမ်းများက ဒေသအလိုက် ပုံစံများကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ကြောင်းနှင့် ရွာအဆင့် ဘေးကင်းရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအကြောင်း ပြောဆိုချက်များလည်း မပြုပါ။ ယင်းတို့အတွက် ထုတ်ဝေထားသော ရင်းမြစ် မတွေ့ရှိပါ။ WLC ၏ နောက်ဆုံးပွဲကို ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် စက်တင်ဘာ ၂၅ ရက်တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။